4/1/2008 - NE MUTLU Kİ İNSANLIK HALA YAŞIYOR!!!
Aslında neresinden başlayacağım bu yazıyı yazmaya karar veremiyorum. Bugün markete gitmek için evden çıktım misafirlerim gelecek diye koşturarak gidiyordum. Mahalleden iki tane arkadaş bana "sen bu işlerden daha iyi anlarsın ne yapacağız biz bilmiyoruz" dediler. "Hayrola" dedim. Ya yeni taşınanlar var ya dediler, çocuklar açlıktan bağırıyorlarmış,durumları çok kötüymüş ayak üstü anlattılar tamam markete gideyim siz beni bekleyin evlerine gidelim dedim... Mahalleye bir ay önce birileri taşındı. Adam, kadın ve iki çocuk bahçenin bir tarafını bir oda gibi çevirmişler harabe bir yer, oraya taşınan insanlar, sürekli bağırıyorlar kadın camı açıp söyleniyor, çocuklar kapıyı açık görünce ipini kopartmış gibi sokağa fırlıyor, evde devamlı yüksek sesle bağırışmalar. Ben bir ara alt komşumuza Çocuk Esirgeme Kurumuna telefon edeyim bu çocukları burdan alsınlar kadın deli dedim...Fakat neden bilmiyorum gidipte sormadım neden böyle bağırıyorsun diye. Normalde sorardım. Aldıklarımı eve bıraktım arkadaşlarla bahsettiğimiz eve gittik. Aman Allah'ım bu ne durum böyle dedim, gördüklerime inanamadım. Bir insan burada nasıl yaşar. Anlatmaya benim kelime dağarcığım yetmez. Evde iki tane çocuk ve kadın oturmaya yer bulamazsın odada, halleri perişandı... Kadına dedim nedir bu durum neden bağırıyorsun, anlattıkça insanlığımdan utandım. Çocuklar acıkıyor, anneden yemek istiyor, anne verecek hiç bir şey olmadığı için, paramızı alamadık, alınca yemek yapacağım, çocuk anlar mı acıktıkça çığlığı basıyor. Anne çaresizlikten sinir krizi geçiriyor, camı açıp bağırıyor. Çocuklar ekmek parçaları ile karınlarını doyuruyor. Kadın konuştukça ağlamaya başladı susturdum şimdi ağlama sana nasıl yardım yapabiliriz onu konuşmaya geldik dedim... Bir anne olarak gördüklerim karşısında kahroldum. Hem annenin hemde çocukların ruh sağlıkları son derece bozuk, baba da öyleymiş üstelik... Siz hiç doktora götürdünüzmü bu çocukları, dedim. Nasıl götürecektim dedi devamını söyletmedim tamam dedim anlatma! Ben bu çocukları Çocuk Esirgeme Kurumuna verdirsem ne dersin? Hayatım boyu sana dua ederim dedi. Görüyorsun durumu çocuklar aç susuzlar aldığımız parayı kiraya veriyoruz, bir şey kalmıyor. Adam bana devamlı işkence ediyor. Bu ev işkence evi oldu, Her olayda herkesten dayak yedim. Kirayı veremedim saçlarımdan sürüklediler, adam parasız kaldıkça beni dövüyor, artık işkenceden kurtulurum. Ne olur yardım edin.Çocukların biri 13 yaşında biri 10 yaşında ama yaşıtlarından bir hayli küçükler, gelişmemişler. Hiç okulda görmemişler üstelik. Tamam elimden geleni yapacağım dedim... Eve geldim Deniz Feneri'ni aradım, kendilerinin müracat etmesi gerekir dediler durumu anlattım, evrakları hazırlayın hemen faks çekin dediler. Hemen mahalle muhtarını aradım, ona da durumu anlattım. Şimdi getirin onları buraya dedi. Hiç birinin akli melekeleri yerinde değil. Ben bu sorumluluğu alamam çocuk arabanın altına atlar siz gelin...dedim. Tamam geliyorum dedi Biraz sonra muhtar geldi, beni çağırdı ve beraber kadının yanına gittik. Neden bana haber vermediniz dedi, kadın anlamsızca bir şeyler anlatmaya başladı. Muhtar kömür getirteceğini, kaymakamlıktan para yardımı yaptıracağını söyledi, az önce komşunun biri kömürü getirdi. Ben fırınla konuştum her gün ekmeklerini verecekler dedim, o arada kadın söze girdi, ekmek olduktan sonra hiç birşey olmasada olur... Muhtarım bunların acilen tedaviye ihtiyaçları var, çünkü hiç biri normal değil dedim. Doğru dedi ben hemen kaymakamlığı arayıp durumu bildireceğim... Yarım saat sonra muhtar beni aradı yarın erkenden nüfus kağıtlarını getirin, gerekli işlemlere ben hemen başlayacağım. Yarın doktor gelecek durumu kontrol edecek, inşallah onlarında sıkıntıları bitecek. Sayın Muhtar Recep Yılbaşı duyarlılığınız için teşekkür ederim... Bugün çocukların karnı tok olduğu için mi nedir evlerinden hiç çığlıklar duyulmadı. Hz Muhammet "komşusu aç iken tok yatan bizden değildir "demiş. Ben neden bir aydır kapılarını çalmadım derdiniz nedir diye sormadım diye vicdan azabı çekiyorum şimdi. Bu olayı duyanlar üzülüyorlar ağlıyorlar. Bense onların dertlerine çözüm bulunca ağlayacağım hemde hıçkırıklarla...
| 
